dünden beri içsesimi kaybettim. bu blog, twitter işleri bana yaramadı arkadaş(kime sesleniyorum, kime anlatıyorum ben?) önceden içsesimle bir sohbet havasında konuşurdum, böle diyaloglar kurar, takılırdım. farkettim ki dünden beri içsesimle yazışmaya başlamışım. hayır hiç memnun değilim bu değişiklikten. göte sürülcek akıl yok deyimini gerçeklediğimden ciddi şüphelerim var zira.. kendimde bi gerileme, zeka seviyesinde bi düşüş gibi acı tespitler yapıyorum. eskiden kendimi zeki bile sandığım anlık durumlar olduğu gibi normal bi zeka seviyesine sahip olduğum için sevindiğim günler de artık bana uzak.
yapacak başka bir işim yok gibi koşarak eve gelip burada bir şevkle yazı yazmak da kaybettiğim içsesimle burası aracılığıyla iletişime geçme çabası, kendimin kendimle yazışmaya çalışmasından hem korktum hem yoruldum.. başıma ağrılar girdi cümle düşüklüğü olmasın anlatım bozukluğu olmasın diye uğraşmaktan. sanki yazdılarımın bi edebi değeri var ya da sölediklerim çok manalı çok bi düzgün gibi. en azından bunu yazarak yapmak kafamın içinde yapmaktan daha kolay.
şimdi sorarım sizlere: acı gerçeğin farkında mısınız? deli saçması şeyler yazdığım, aslında konuşurken de deli saçması şeylerin dudaklarımdan döküldüğünün kanıtı. al işte insanlarla çok fazla sohbet etmemek, çok fazla iletişime geçmemek için bir neden daha. kaldıran var kaldıramayan var bırakın insanlar beni sessiz sakin kendi halinde bi insan olarak bilsin. konuşmaya başladığımda kaçacaklar diye korkuyorum. bunun gerçekleşmesindense sosyolok ecevit gibi suskunluğa bürünmeyi tercih edip rahat rahat her konuda ahkam kesmek ve istediğimi söylemek(yanlış anlaşılmasın sosyolok ecevit pek muhterem bi zat sadece eylemin oluş şekli benzerliğinden bunu dedim. teşbih-i beliğ)sonucunda da kimseyi umursamamak pek bilmiş laflar etmek daha güzel. ikinci korkum ise içimde bir anne ruhunun filizlenmeye başlaması ihtimali. son günlerde bi ağırbaşlılık, bi mantıklılık efendime söyliyeyim gereksiz bi mülayimlik indi üstüme. hayır bi süre sonra OLGUN bi insan olursam şaşırmayın korkmayın, sadece beni kendime getirin...
büyüklerin ellerinden küçükleri gözlerinden öpüyorum
demeyeceğim zira gözünden öpmek de ne demek, öpecek başka yer mi kalmadı(?) herkese insanları daha düzgün yerlerinden öpmelerini de salık verip başı sonu belli olmayan bu yazıyı insanlık namına bitiriyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder